Aan het einde van de snelweg

We schrijven 15 januari 2012. Terwijl het einde der menselijkheid in zicht begint te raken, mochten de helden van Liempde opdraven voor een ferme pot zaalhockey in het uiterste zuiden van ons vaderland. Maastricht, u kent het wel. Je bent er op het moment dat de snelweg spontaan ophoud te bestaan en waar men altijd zegt dat Rijkaard een klootzak was om eerst Rudi Völler een kaart aan te smeren en daarna nog eens op hem te spugen. Daar waar de rest van Nederland dit akkefietje door een oranje bril bekijkt, word in Mestrich vol door de spectrum glazen van de Bundesrepubliek gekeken. Link

Etwas satt grappen gemaakt over Duitsland/Limburg. We vertrokken vanuit onze basisplaats in Liempde waaruit we de gehele A2 afreden en zo zonder ook maar een afslag te hoeven nemen meteen bij de sporthal stonden. Bij binnenkomst werden we ontvangen door een sterke odeur die verassend veel leek op die van carnaval dag 5, deze werd gelukkig snel weggejaagd door Alex met zijn verfrissende malboro light peuken. Eenmaal binnen in de hal kwamen we tot de verassende conclusie dat sinds de jaren 60 niets meer was gedaan aan het innerlijk ontwerp van de hal wat een fijne rustgevende DDR aanblik gaf.

Nadat MSTRzachteG eindelijk klaar was met zijn eigen wedstrijd konden wij fier en koen het veld betreden. De eerste wedstrijd zou worden gespeeld tegen de koploper Peel en Maas, deze wedstrijd ging hard tegen hard toen hun nummer 6, (dat overigens een misselijkmakend mannetje was) het eerste doelpunt maakte. Gelukkig kon ‘de bal is aan mij’ huurling Michiel al snel gelijk maken. Helaas mocht dit niet helpen want de eerste helft ging alsnog verloren met 2-1. De tweede helft werd er nogmaals twee keer gescoord door Michiel en zo was deze wedstrijd al snel in de pocket.

Na dit verbluffende resultaat hoefden we enkel nog af te rekenen met de hekkensluiter Don Quishoot. Dit zou op papier geen moeilijke klus moeten zijn aangezien zelfs Robje met zijn ‘aanvallende kwaliteiten’ tegen dit team op het veld kon scoren. Helaas voor ons was het wedstrijd schema aangepast om het ons moeilijk te maken en mochten we meteen na het eindsignaal weer aan de bak, ook was deze wedstrijd arbitraal niet bepaald van hoogstaande kwaliteit. Regels waren veranderd of telden niet en ironisch genoeg kon enkel de duitser van Don Quishoot de scheidsrechter verstaan. Na een uitputtingsslag van 40 minuten stond er een 3-5 nederlaag op het scorenbord. Doelpuntenmakers aan onze kant was Michiel en bij de EHV studs was vooral nummer 6 (dat overigens een misselijkmakend mannetje was) verantwoordelijk voor de doelpunten.

Na dit enigszins teleurstellende resultaat werd besloten om het verdriet weg te eten bij de lokale Mac, terwijl iedereen lekker aan het eten was stond Alex buiten op de parkeerplaats zijn auto nog steeds te parkeren waar hij schijnbaar moeite mee had. Later bleek hij ook niet te weten waar de lampen zaten maar dat is bijzaak. Gelukkig was er een leuke sing along in de toyota batterij waarvan nog beelden zijn. De echte die hards waren natuurlijk die avond nog te vinden in stamcafé en sponsor bar Snorreloth. Hier ging men ‘even’ naborrelen wat op zijn vroegst 2 uur betekende en een kater daags later. Het kampioenschap is na 2 speelronden nog haalbaar met een tweede plaats op doelsaldo (+6 en +5)

Oja ron was jarig dus Hiep Hiep hoera gefeliciteerd!!

#15


Wil je meteen op de hoogte zijn van het laatste nieuws over heren 1?
Vind ze leuk op Facebook of volg ze op Twitter.